gedicht

simultaan

dokter, ik heb een idee
ze kijkt me aan met haar geleerde bril
en luistert, het hoofd getild in aandacht
ik voel me zus, ik wil het zo

strategisch stippelen we een route
niet hoe het moet, maar hoe het kan
en waar naartoe
met een hoofd dat soms vliegen wil
dan weer voeten zwaar als lood

ze luistert en glimlacht met haar geleerde bril
omdat ze weet dat ik nu stilaan weet
wat inderdaad het beste is
we smeden simultaan een plan voor onderweg

onderweg, waar ik steeds meer ken van mezelf
erken wat heeft gespeeld
herken wat opspelen kan, helaas

dokter knikt zacht, ze reikt een boei met woorden
voor als ik spartelen zou

niet nu, niet vandaag
we steken de hoofden bij elkaar
en smeden simultaan de rust

voor Dr. Libbrecht

vaderdag 77

tijd slijt stram de oude knoken
komt mei weldra bloeien, kan de zon
soms zoek in jouw vergetelheid

vaderdag vandaag, in mij
nooit anders omdat ik mag
als lente bloeien, zon zijn
in het bange hart wat kloppen moet
tot doods verdomd, zo bloed

verwant vader, het is jouw dag
vandaag en soms altijd, nu dat beetje
meer eeuwig blijf ik kind
jouw dochterziel alleen

nu wij, tweespan op weg
weren angst met lach dan stilte
lossen wat komen moet, het zal vast zijn
vader, liefst niet in mei, stel dan
de zon die schijnen moet en jij, jij zoek?

Sneeuw

sneeuw is stil
dwarrelt zacht luistert
wat ik wil het kraakt
alleen, mijn harde zolen

sneeuw is stil
fluistert ja
wat ik wil zolen
zijn een paar, oneven

wbrb (won’t be right back)

twitters blurred a birdsong
once carried by the trees
blogs and vlogs and wtf’s
flickr’d is now the morning dew

facebooks and avatars, minds in the cookie jar
all gung-ho at the hide-and-seek
once tribes and true colours
gathered among us, shared stories,cuppa tea

with eyes faced down a tired clown
withdraws from bluescreen action
battle’s done, the war is won
he grabs this chance for awakening

mankind circles are a breaking
for nought but a fleeting pledge
a pledge of I’ll love you or hate you, I’ll stalk or I’ll break you
dangling on ego’s edge

bring on souls’ rising
birdsongs and dew, families and stew
hearts and hugs and coffee mugs
‘click here’ for the taking

but be there for the making
All can be truly done

2018.02.20, Antwerp – dedicated to Charissa and Nigel

little valentine’s prayer

someone to sweep me off my feet
someone to make me feel what the heart really needs
someone to breathe in, to breathe out
someone to sing out loud
someone to hold me when rain is pouring down
someone to hide with when winter’s all around
someone to see what cannot be told
someone to hold
just someone to hold

de collocatie

wie zorgt er voor de plantjes
wie praat tegen de muur
het is het uur van de collocatie
een leven mij te duur
ik zeg ach, weet je wel…
en slik stilletjes
een witte traan van steen

de fakkel



fakkel


mijn levensloop is als een estafette
de fakkel naar steeds een nieuwe ik
en zo herboren, telkens weer
tot de eindmeet van een rit

klaar voor een volgend rondje
begint een nieuwe kiem
oprecht en vol vertrouwen
ik sluit mijn ogen, ik kan het zien

ik kan het zien in wetten neergeschreven
het is een oud verhaal
iets kosmisch en oneindig
waarvoor, helaas, geen taal

geen taal dan wat je voelen kan
in de ogen van een vriend
die oprecht en vol vertrouwen
steeds weer de Liefde vindt

Sarah. Antwerpen, 21.05.2014.

Lot ze vrij – Tibet style

Ik heb me zes jaar ingezet voor een weeshuis in Tibet. Benefieten organiseren, contact houden, geld opsturen, de kinderen bezoeken. Zo zes jaar. Met de hulp van vrienden, de steun van velen. In juni 2013 werd het weeshuis, samen met andere projecten, gesloten. De Chinezen bouwden zelf een groot staatsweeshuis en brachten daar alle kinderen heen. Zonder boe of bah, plots. De Tibetanen die het weeshuis organiseerden werden op de rooster gelegd omdat ze in het verleden naar India waren gereisd. Omdat ze contact houden met buitenlandse sponsors. Omdat ze Tibetaans zijn. Ik raak niet meer in contact met hen.

Vanuit mijn woede om dit onrecht, vanuit mijn bezorgdheid voor de toekomst van deze familie en de kinderen, vanuit mijn dankbaarheid naar Charissa die mede door wat we deden geïnspireerd werd voor haar werk als Slongs Dievanongs herschreef ik haar hit Lacht nor mij voor het verhaal van de kinderen van Dickey Orphanage. Het werd Lot ze vrij – Tibet style. Daar gaan we dan…
(lees verder…)

paradoxaal

mijn geest is nuchter grofgebekt
mijn mond rolt zachte zinnen
het hart weet beter
en begraaft de strijdbijl
van deze paradox

stampende voeten worden dans
tenen krullen van plezier
een vuist valt open
en wordt hand

mijn geest is nuchter grofgebekt
zinnen dansen
strijd wordt harmonie
de vrede wint de oorlog
en een nieuwe paradox geboren

Spiral Vs Paradox

tekening: Shelly Beauch

Sporen

langzaam rolt de trein uit het station
de sporen liggen vast
de bestemming is mij onbekend
een verre terminus, allicht

op het perron staat aarzelend
een enkele reiziger
omgeven door een kofferfort
hij staart naar de trein die vertrekt

langzaam rolt een traan uit zijn bastion
en laat een spoor op mijn gelaat

Wemeldinge, 05.07.2003

boom
– Den Troppe †2003 –