Huidhonger

detail uit Madonna omringd door serafijnen en cherubijnen, Jean Fouquet

Ik stapte naar broer toe en spontaan gingen mijn armen omhoog voor een omhelzing. Even snel echter rinkelde het alarmbelletje: “Beter niet doen!” Het viel me toen op hoezeer ik doordrongen ben van het feit dat je elke aanraking moet wikken en wegen. Kan ik besmet raken? Kan ik broer en bij uitbreiding een hele cirkel besmetten? Maar ook, kijken de anderen? Je wilt je de woede van een ander niet op de hals halen, niet nu. Nu de lontjes kort zijn en verbale agressie om de hoek loert. Je stelt sociaal wenselijk, epidemiologisch verantwoord gedrag. Het blijft gek. Het voelt raar. Iets ontbreekt. Het hechte contact.

Bij een tweede afspraak, na een versoepeling van richtlijnen en regels, ontmoet ik broer en Veerle opnieuw. Hij geeft spontaan een zoen op de wang. Het is een beetje schrikken. Alsof je een wet overtreedt. Heel even raast het door mijn hoofd: “Mag dit wel? Heeft iemand dit gezien?” Na een wandeling van ruim twee uur neem ik afscheid van Veerle. We besluiten allebei dat we de zachte pasjes van een omhelzing zullen dansen. Gedurende enkele tellen de aanraking van een ander lijf. Schouder aan schouder, armen om elkaar heen, voelt het alsof ik in eeuwen niet werd aangeraakt door haar. Dat ik veel te lang niet door haar werd beroerd. Ik voel een rilling langs de ruggengraat. Het doet deugd. De coronakramp smelt als sneeuw voor de zon. En de anderen kunnen even opdonderen met hun vrees. Nu gaat mijn welzijn, mijn mentale welbehagen voor. Niet nog een keer de curve.

Ik telefoneer, ik chat, ik heb videogesprekken, ik schrijf brieven en kaartjes. Bij elk afscheid word ik me bewust van een gemis. Het gemis elkaar aan te raken, het andere lijf te voelen. Jezelf één te weten met de ander, de verbondenheid als pantser tegen een soms te kille wereld. Ik las ooit dat het menselijk lichaam bij een lange omhelzing oxytocine aanmaakt. Dit hormoon staat beter bekend als het knuffelhormoon. Het is ook het hormoon dat we aanmaken tijdens de borstvoeding zodat de band tussen moeder en kind nog wordt versterkt. We voelen ons gelukkig bij de productie van dat hormoon. Het is mooi meegenomen dat je in mindere mate eenzelfde effect krijgt bij het verorberen van een reep chocola van de puurste soort. Ik heb namelijk geen kind om te voeden, behalve dan mijn kleine Sarah. Kleine Sarah hunkert soms naar een vertrouwde hand op de schouder, een aai over de bol, zelfs een simpele high five. Het is de intieme tederheid die huidhonger stillen kan.

Reageer

Your email is never shared. Required fields are marked *