L5

spineIk lig op de bank. Het doet pijn. Ik zit rechtop. Het doet pijn. Ik buig voorover. Het doet pijn. Mijn rug laat me in de steek, welbepaald de L5. Een van die werveltjes, net boven de stuit. Misschien is ie boos op me. Omdat ik bereid ben de zekerheid van een inkomen en een vaste baan op de helling te zetten. De ruggegraat van het burgerbestaan. Of misschien waren de Egyptische puttenmatras en woestijnjeeptocht er niet iets teveel aan. Ik word tenslotte al een dagje ouder.

Ging vanmiddag naar de eerste kine-sessie. Moest me helemaal in een bolletje rollen. Het deed pijn. Ik probeerde een tweede keer. Het voelde beter. Een derde, vierde, vijfde keer. Het voelde steeds beter. Ik blijf, denk ik, voortaan voor altijd in een bolletje gerold. Veilig, gekoesterd. Zelfs zonder inkomen of baan. Gewoon een bolletje.

Reageer

Your email is never shared. Required fields are marked *