Terug naar school

binoculars

– Ver kijken naar de overkant, MongoliĆ«, 2005 –

Dit stukje draag ik op aan de dappere papa en zijn stoere zoontje die in een vreemde kroeg in een grote stad op de eerste rij werden blootgesteld aan een golf maatschappijkritiek uit de vuilgebekte mond van een stand-up comedian die niet eens de landstaal naar behoren beheerst. Het was een lachsalvo op maat. Een memorabele anekdote in de annalen van de Groote Wereldvrede.

Vandaag is het maandag en morgen begint het nieuwe schooljaar in Antwerpen. Kindjes worden af- en aangevoerd, nemen met enige weemoed of angst afscheid van een welverdiende vakantie en trekken hun dapperste schoentjes aan om op de schoolbanken geduldig en lijdzaam de voorgekauwde kennis tot zich te nemen. Omdat het moet. Het is de leerplicht, daar valt niet aan te tornen.

Hier en daar kijken er wellicht ook kindjes uit naar dit nieuwe begin. De reĆ¼nie met de vertrouwde gezichtjes, de speelmakkers, de lieve juf of meester, de vertrouwde geur van de klaslokalen, het speelse plein en de stoere verhalen over kamperen in de regen of zwemmen in exotische tuinen. Vermoedelijk zijn er ook hier en daar kindjes die opgelucht de last van de kleine schoudertjes laten vallen en uitkijken naar een nieuwe uitdaging voor de hersenhelften.

Hun vakantie was allicht te chaotisch, te druk, te veel en te eenzaam. Deze kindjes kijken uit naar de gloednieuwe kennis die ze uit oude boeken en nieuwe internets willen opduiken. Ze staan te poppelen om met foute brilletjes, scheve beentjes en dunne ledematen in veel te saaie klederdracht een quantumwetenschappelijke en boeiende wereld in te duiken waarin ze zich steeds hebben thuisgevoeld. Het zijn de ‘geeks’ van de toekomst, de Einsteins in de coulissen, de Beethovens voor dovemansoren. Zij schreeuwen in alle stilte, veilig vastgekneld op de achterbank van een veel te dure auto: “Laat me eruit! Geef me een tramkaart en een stadsplan. Of een maanfiets en een nanoloepje als het echt moet. Ik vind de weg. Vertrouw me.”

Het geclaxonneer en de gierende banden van een slenterende ochtendspits in diepe stress overstemt hun zwanenzang. Zij komen gebroken aan waar ze heelhuids zo naar verlangden. Een klas te laag, een jaar te vroeg. Een bijzonder onderwijs. Net niet op maat. Een gemiste kans voor iedereen.

Reageer

Your email is never shared. Required fields are marked *