een traan niet gelaten

steen

een traan niet gelaten is gal ingeslikt
een bittere pil, maar wel goed gemikt
het kind vergeet niet van al dat verdriet
dat stapelt zich op als een blok puur graniet
zo hard zal je gaan, zo hard moet je leven
wordt verdriet jouw venijn, dan zal je gaan beven

de rug recht en veeg nu je neus
doe alsof het niets was, je hebt geen andere keus
maar die traan niet gelaten, dat worden kristallen
klem vast in je lijf, da’s de ballen!
je hebt het geleerd met scha en met schande
krak! zegt het dan, daar gingen weer tanden

want huilen dat mag niet, geen traan zal je laten
huilen is zwak, zo marcheren soldaten

je slaat aan de drank of op ‘die van a’
je moddert wat aan, totdat je voelt aah!
de ah! van eureka, dat werd wel eens tijd
de bijl mag de grond in, er was teveel strijd
dan liep het heel goed, plots deed je verkeerd
die regels, die wetten
links, rechts, omgekeerd

waar moet je nog gaan? naar andere planeten?
of loop naar de Maan, of God weet ik waar
vergeten bestaat niet, je doet maar alsof
het staat op je tijdsbalk, ‘sayanora’ ’t was tof
‘adieu’ zeg je dan, je verzint een nieuw leven

een gloednieuwe smoel, als is ’t maar voor even
de kop doet de deur dicht, je hart wordt een poel
een poel van ideeën en pronke kastelen
waar elfjes zo lachen dat draken vergelen

want huilen dat mag niet, geen traan zal je laten
huilen is zwak, zo marcheren soldaten

één juli 2014, Stuyvenberg X2

Reageer

Your email is never shared. Required fields are marked *